Reading comics
Reading comics. How graphic novels work and what they mean van Douglas Wolk bevat een aantal besprekingen van het oeuvre van vooral Amerikaanse stripauteurs. Al de groten, behalve Daniel Clowes en Neil Gaiman passeren de revue. Wolk is hier en daar kritisch, zo komt het werk van Will Eisner er niet zo goed vanaf. Het zelfde geldt voor Steve Ditko. Art Spiegelman krijgt relatief weinig pagina’s, maar Wolk is wel zeer positief, al vindt hij niet dat Maus de maatstaf moet zijn voor het waarderen van andere strips.
Wolk wijst op het belangrijke jaar 1986, toen naast Maus ook The Dark Knight returns en Watchmen verschenen. Hij is tevreden over de ontwikkeling van de kwaliteitsstrip sindsdien. Hij stelt op bladzijde 10: ‘If there’s such a thing as a golden age of comics, it’s happening right now.’ Hij wijst er tevens op dat strips geen genre maar een medium vormen, waarbinnen weer tal van genres zijn. Wel vormen stripliefhebbers, in tegenstelling tot boekenliefhebbers of muziekliefhebbers een eigen subcultuur. (60)
Volgens Wolk moeten strips niet met literatuur vergeleken worden: ‘they’re no more a literary form than movies or opera’ (14) De auteur onderstreept het belang van de stijl van een strip, die hij minstens zo belangrijk acht als het verhaal of de inhoud: ‘’Expressiveness’’ is more the point of art comics than characters or plot points; they privilige the distinctiveness of the creator’s hand, rather than the plearures of the genre and readerly expectations.’ (30)
Het boek is in een toegankelijke stijl geschreven en Wolk is duidelijk zeer deskundig op dit terrein. Wel jammer is de focus op de Amerikaanse strip. Er is ook zoveel te vertellen over Europese grootheden als Tardi, Pratt, Bourgeon en Schuiten om er slechts enkele te noemen. Maar hoe dan ook: dit boek zou eigenlijk op het leeslijstje van iedere stripliefhebber moeten staan.
Douglas Wolk, Reading comics. How graphic novels work and what they mean, ISBN 978 0 306 81616 1.