Ik heb The writer’s idea book niet gelezen zoals de auteur, Jack Heffron, het boek bedoeld heeft. Hij geeft namelijk meer dan 400 ‘writing prompts’, die kunnen helpen bij het vinden van interessante ideeën voor korte verhalen en boeken. Hij spoort de lezer aan om direct aan de slag te gaan. Omdat je op die manier het boek niet snel uitkrijgt, koos ik ervoor om het achter elkaar door te lezen. (more…)
Faster than a speeding bullet: the rise of the graphic novel is een dun, maar wel interessant boekje met een wat suffe titel, die de tekst geen recht doet en waarschijnlijk door de uitgever is bedacht. De auteur, Stephen Weiner, geeft de volgende definitie van de graphic novel: ‘book-length comic books that are meant te be read as one story.’
Comics. Zur Geschichte und Theorie eines populärkulturellen Mediums is een verzameling wetenschappelijke artikelen over strips. Na een degelijke inleiding begint het boek met een volstrekt onleesbaar stuk van Stephan Packard dat volgens de titel ‘Psychosemiotische Überlegungen im Anschluss an Scott McCloud‘ bevat. Dit artikel kan het beste worden overgeslagen. Daarna wordt het boek echter steeds interessanter.
500 essential graphic novels is een selectie van de meest interessante strips die zijn verschenen in het Engels. Auteur Gene Kannenberg jr. verdeelde deze graphic novels in in tien categorieën, te weten: adventure, non-fiction, crime and mystery, fantasy, general fiction, horror, humor, science fiction, super heroes en war. Een opvallende afwezige in dit rijtje is history, een begrip dat ik toch eerder had opgenomen dan bijvoorbeeld horror.
The aesthetics of comics is een merkwaardig boekje van de filosoof en kunsthistoricus David Carrier. Carrier stelt dat iedereen strips snapt en dat getheoretiseer niet nodig is (2). Het nut van het boekje is gezien dat denkbeeld niet helder. De auteur lijkt een wat eenzijdige visie op de strip te hebben als medium vooral voor kinderen; hij gaat voorbij aan veel belangrijke ontwikkelingen in de laatste eeuw. Ook gaat hij voorbij aan de andere literatuur die over strips is verschenen. De literatuurlijst biedt dan ook nauwelijks inzicht in de massa boeken en artikelen over strips.
De twee strips van Peter van Dongen met de overkoepelende titel Rampokan zijn getekend in de Klare Lijnstijl (de stijl onder meer van Hergé en Joost Swarte). Dit maakt dat Rampokan er bijzonder aantrekkelijk uitziet. Het verhaal gaat over een soldaat, die is opgegroeid in Nederlands Indië en die tijdens de politionele acties aldaar op zoek gaat naar zijn oude Baboe, zijn verzorgster.
David Boring is een graphic novel van Daniel Clowes, die anders dan de titel doet vermoeden, verre van saai is. Toch bleef ik na lezing met een ambivalent gevoel achter. Clowes weet een enigmatisch verhaal te vertellen, maar een eenvoudige lezer op zoek naar antwoorden, krijgt die niet.
Reading comics. How graphic novels work and what they mean van Douglas Wolk bevat een aantal besprekingen van het oeuvre van vooral Amerikaanse stripauteurs. Al de groten, behalve Daniel Clowes en Neil Gaiman passeren de revue. Wolk is hier en daar kritisch, zo komt het werk van Will Eisner er niet zo goed vanaf. Het zelfde geldt voor Steve Ditko. Art Spiegelman krijgt relatief weinig pagina’s, maar Wolk is wel zeer positief, al vindt hij niet dat Maus de maatstaf moet zijn voor het waarderen van andere strips.
Codex is een literaire thriller van Lev Grossman, recensent van Time Magazine. Het verhaal gaat over Edward Wozny, een Amerikaanse bankier met vakantie, die binnenkort een nieuwe functie gaat bekleden in de Engelse financiële wereld. Edward is een hot shot bankier die vooral met zijn carrière bezig is, totdat hij een klus krijgt van een Engels adellijk echtpaar.
Fakers, forgers & phoneys. Famous scams and scamps is een lezenswaardig boek van de IJslands-Schotse televisiepersoonlijkheid Magnus Magnusson (1929-2007) van het BBC programma Mastermind. Het boek behandelt tal van beroemde vervalsers, van Han van Meegeren die de topnazi Herman Goering oplichtte met een vervalste Vermeer tot de nog steeds omstreden James Macpherson die teksten van de schotse bard Ossian samenstelde.